Dedykacja

Był pięćdziesiąty dziewiąty rok,
Pamiętam ten grudniowy dzień,
Gdy ośmiu mężczyzn zabrał sztorm
Gdzieś w oceanu wieczny cień.

W grudniowy płaszcz okryta śmierć
Spod czarnych nieba zeszła chmur, 
Przy brzegu konał smukły bryg,
Na pomoc "Mona" poszła mu.

Gdy nadszedł sygnał, każdy z nich 
Wpół dojedzonej strawy dzban 
Porzucił, by na przystań biec, 
By ruszyć w ten dziki z morzem tan. 

A fale wściekle biły w brzeg, 
Ryk morza tłumił chłopców krzyk, 
"Mona" do brygu dzielnie szła, 
Lecz brygu już nie widział nikt. 

Na brzegu kobiet niemy szloch, 
W ramiona ich nie wrócą już, 
Gdy oceanu twarda pięść 
Uderzy w ratowniczą łódź. 

I tylko krwawy słońca dysk 
Schyliło już po ciężkim dniu, 
Mrok okrył morze, niebo, brzeg, 
Wiecznego całun ścieląc snu. 

Wiem dobrze, że synowie ich 
Też w morze pójdą, kiedy znów 
Do oczu komuś zajrzy śmierć 
I wezwie ratowniczą łódź.

Za tych, co już zawsze na morzu...